วันอาทิตย์ วันหยุด หลังจากนั่งทำงานเสร็จ
ก็เข้า internet อ่านข่าวคลายเครียดซะหน่อย พอดีไปเจอข่าวที่ว่า ” ตอกย้ำ “ตำนานรักอมตะ” ที่หลายคนมิอาจลืมเลือน “
เป็นเรื่องราวความรักของคู่รักในอดีต
ซึ่งมีเรื่องราวของ มะเมี๊ยะ ด้วย
เรื่องเล่าของมะเมียะ เป็นเรื่องที่ชอบมากเรื่องหนึ่ง เวลาเจอหนังสือที่เกี่ยวกับมะเมี๊ยะมักจะ ไม่อ่านไม่ได้เลย
จะเป็นเรื่องจริง หรือเป็นแค่เรื่องที่เอามาโยงกันให้เป็นเรื่องจริง จะยังไงก็ยังชอบ
เป็นเรื่องที่ขลังดี และคนในเรื่องก็มีชีวิตจริงๆ ไม่ได้แต่งขึ้นมา เช่นเจ้าชายน้อยศุขเกษม , เจ้าหญิงบัวชุม ณ เชียงใหม่
ซึ่งได้ไปเจอรูปมา
รูปแรก เจ้าชายน้อยศุขเกษม คนรักของมะเมี๊ยะ (เพิ่งเห็นครั้งแรก หล่อไม่เบา)
รูปที่สอง เจ้าชายน้อยศุขเกษมกับเจ้าหญิงบัวชุม ณ เชียงใหม่
ถึงแม้ไม่มีรูปของมะเมี๊ยะ แต่ก็พร้อมเชื่อว่ามะเมี๊ยะมีชีวิตในช่วงนั้นจริงๆ
…
เพราะเป็นคนชอบเรื่องราวชีวิต และความเป็นอยู่ของคนสมัยก่อน
(อิทธิพลมาจากแม่ ชอบเล่าเรื่องเก่าๆ ให้ฟัง)
ชอบดูคุ้มเจ้าพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ที่แม่ริม
ถ้าใครชอบแนวนี้ละก็ ขอแนะนำให้ไปเที่ยวที่คุ้ม เพราะที่นั่นเป็นที่อยู่จริงๆ ของท่าน
มีรูป มีของใช้ประจำวัน จัดวางไว้ในคุ้มนั้นเยอะไปหมด
เข้าไปแล้วขนลุกเลยค่ะ ไม่ได้เป็นเพราะเจอผีนะ
เป็นเพราะอะไร?อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน คนชอบเหมือนกันคงรู้ดีเนอะ..
ชอบเพลงอ้ายจรัล
“มะเมียะ”
มะเมียะเป็นสาวแม่ค้า คนพม่าเมืองมะละแหม่ง
งามล้ำเหมือนเดือนส่องแสง คนมาแย่งหลงรักสาว
มะเมียะบ่ยอมรักไผ มอบใจหื้อหนุ่มเชื้อเจ้า เป็นลูกอุปราชท้าวเชียงใหม่
แต่เมื่อเจ้าชายจบการศึกษา จำต้องลาจากมะเมียะไป
เหมือนโดนมีดสับดาบฟันหัวใจ ปลอมเป็นพ่อชายหนีตามมา
เจ้าชายเป็นราชบุตร แต่สุดที่รักเป็นพม่า ผิดประเพณีสืบมา ต้องร้างลาแยกทาง
โอโอก็เมื่อวันนั้น วันที่ต้องส่งคืนบ้านนาง
เจ้าชายก็จัดขบวนช้างให้ไปส่งนางคืนทั้งน้ำตา
มะเมียะตรอมใจอาลัยขื่นขม ถวายบังคมทูลลา สยายผมลงเช็ดบาทบาทา
ขอลาไปก่อนแล้วชาตินี้เจ้าชายก็ตรอมใจตาย มะเมียะเลยไปบวชชี
ความรักมักเป็นเช่นนี้ แลเฮย………
++++++++
แต่ความจริงแล้วเจ้าชายไม่ได้ตรอมใจตาย ตรงนั้น แต่ไปตายอีก 10 ปีให้หลัง หลังจากที่มะเมี๊ยบวชซะอีก…เฮ้อ….
จบ
^
^
เพลงเพราะครับ